Emily Ratajkowski heeft zojuist een deal van zeven cijfers binnengehaald. Penguin Press heeft gewonnen. Het was ook geen vriendschappelijk aanbod; twaalf partijen gooiden geld naar dit aanbod.
Het boek? Moeder F cker*.
De markt spreekt nu duidelijk. Mensen hebben honger naar dit spul. In het bijzonder de rommelige, ongefilterde realiteit van daten en seks terwijl je een kind alleen opvoedt.
Ratajkowski rekent op deze honger. Na het succes van My Body uit 2021 maakt ze een lichte draai. Of misschien haar focus verscherpen. De nieuwe non-fictieduik concentreert zich op de vrouwelijke identiteit door de specifieke lens van een gescheiden, alleenstaande moeder.
Het past in een patroon dat ze aan het bouwen is.
Vorig jaar werkte ze samen met Stephanie Danler en Lena Dunham voor een Apple TV+-serie. Hetzelfde thema. Schrijven, produceren, eigenaar zijn van het verhaal. De synergie is duidelijk, en eerlijk gezegd werkt het.
Hier is de context die vaak uit de glossy krantenkoppen wordt weggelaten: Sebastian Bear-Mcllard, haar voormalige echtgenoot en de vader van haar zoon, zag het huwelijk in 2022 ontbinden. Dit gebeurde minder dan twee jaar nadat haar zoon arriveerde.
De tijdlijn was strak. Het uiteenvallen was abrupt.
“Ik had geen illusies over de romantiek… Ik had op de harde manier geleerd dat alleen leven beter was dan de meeste partnerschappen.”
In een essay uit juni voor New York Magazine, dat als inleiding diende voor dit komende boek, liet Ratajkowski het doek vallen voor de chaos die daarop volgde. Op 35-jarige leeftijd geeft ze toe dat ze ‘dwangmatig’ aan het daten is.
De selectie is een who’s who van excentrieke popcultuurmensen. Pete Davidson. Eric Andre. Harry Stijlen. Maar dat zijn de krantenkoppen. De realiteit die ze beschrijft is veel vreemder.
Een veganistische graffitikunstenaar met een onberispelijke houding. Een chef-kok maakte zich zorgen over chlamydia. Een Gen-Z Spanjaard die verslaafd is aan het sturen van naaktfoto’s. De zoon van een zelfmedicatie-miljardair met een politiek die zo twijfelachtig is dat ze juridisch gevaarlijk is. Verschillende Italianen, uiteraard. Een DJ of twee.
Ze sluit zichzelf af van de middenlijst. “Om juridische redenen”, merkt ze op. De grap komt terecht omdat iedereen weet dat deze namen met bagage gepaard gaan.
Ze beschouwt dit tijdperk niet als een herstel, maar als een ‘verhaal over de oorsprong van slechterik’. Ze overleefde het mislukken van een huwelijksrelatie nauwelijks toen ze in de dertig was – kennis die meestal voorbehouden was aan vrouwen die halverwege de veertig een echtscheiding doormaakten, zegt ze. Ze kreeg de opleiding vroeg.
Beoordeelt de samenleving alleenstaande moeders nog steeds op dezelfde manier? Misschien. Of misschien willen ze gewoon eerst de details lezen.
