Vance is weg.
Niet uitgestorven. Niet vergeten in de culturele ether. Net verdwenen uit de Top 1000 babynamen in de Verenigde Staten. Voor het eerst sinds de eeuwwisseling staat de naam niet meer op de lijst.
De gegevens zijn grimmig. Tussen 2024 en dit jaar kelderde de ranglijst met 83 plaatsen. In 2024 kregen 226 baby’s de naam. Nu zijn dat er nog maar 200. Daarvoor nog 237. Het is een langzame bloeding, een stille uittocht van ouders die V van de lijst schrappen.
“Vance staat sinds 1900 onafgebroken in de Top 1.000 van de VS, maar heeft nooit de top 328 bereikt. Dit jaar heeft het eindelijk de geest gegeven.” – Taylor Humphrey, adviseur voor babynamen
Mensen houden ervan de politiek de schuld te geven. En zeker. Vice-president JD Vance bestaat. Zijn goedkeuringscijfers staan op het toilet. Alles wat hij aanraakt, verandert in onzin, zoals een kop schreeuwde. Het is een makkelijk verhaal. Als je de naam vóór de inauguratie leuk vond, ben je misschien overgestapt op Barron. Een knipoog naar macht zonder de bagage. Als je hem haatte? Je hebt überhaupt nooit aan Vance gedacht.
Jenn Ficarra, een andere naamgevingsexpert, ziet het duidelijk. De VP is een factor. Voor sommigen een enorme. Voor anderen een non-issue. Maar het is lui om alles op Washington af te schuiven. Het mist de grotere verschuiving in de manier waarop Amerikanen over identiteit en esthetiek denken.
“Politieke figuren beïnvloeden namen, maar meestal alleen als de naam al bij de sfeer past. Vance past gewoon niet meer bij de sfeer.”
Humphrey stelt dat de achteruitgang onvermijdelijk was. Kijk naar de stijgers. Kasaï. ** Akari . Ezia**. Dit zijn namen met klinkers. Met muziek. Ze voelen internationaal, zacht, onderscheidend. Vance? Het is één lettergreep. Het voelt als 1955. Het voelt Angelsaksisch en rigide. Het mist de melodieuze flow waar moderne ouders door geobsedeerd zijn.
Sophie Kihm van Nameberry zegt het nog eenvoudiger. We zijn al lang geleden gestopt met het vernoemen van kinderen naar presidenten.
Franklin? Calvijn? Woodrow? Die namen bereikten hun hoogtepunt toen die mannen in het Witte Huis waren. Het begon rond het Kennedy-tijdperk te sterven. Vandaag is het een moeilijke pass. Niemand wil de indruk wekken dat hij een kandidaat steunt door zijn of haar kind naar hem of haar te vernoemen. Niemand wil dat de naam wordt gekoppeld aan welk schandaal dan ook in de nieuwscyclus terechtkomt.
Gaat het echt om de vice-president? Of gaat het over de angst voor associatie?
Barron is in opkomst. Het klinkt duur. Gepolijst. Oud geld. Vance betekent ‘bewoner van het moeras’. Het is aards, functioneel en mist de aristocratische uitstraling die King of Royal of zelfs Prince heeft. Abby Sandel van Appellation Mountain zegt dat we namen als Carter of Reagan kiezen omdat ze cool klinken. Achternamen. We doen het voor stijl, niet voor slogans.
“Ouders uit de 21e eeuw noemen hun kinderen niet naar gekozen functionarissen. Wij vermijden deze uitspraken volledig.”
En toch helpt de polarisatie deze sneller te doden. Het bestuur is omstreden. Mensen willen niet dat de identiteit van hun kind meegesleurd wordt in de modder van partijdig gekibbel. Dus trekken ze zich terug. Ze kiezen voor neutraal terrein.
Donald tankt ook. Kihm zegt dat dit niet komt omdat Trump impopulair is. Het is omdat Donald een opanaam is. Het ruikt naar 1978. Politieke populariteit en naampopulariteit zijn niet langer gecorreleerd.
Zal Vance terugkomen?
Waarschijnlijk. Maar niet voor een tijdje. Namen cyclus. Ze raken gedateerd. Dan worden ze vintage. Dan worden ze onderscheidend. Mannen die zijn geboren toen Vance in 1969 het hipst was, zijn eind vijftig. Te jong voor hun kleinkinderen om de erenaamcyclus in volle gang te maken.
Humphrey voorspelt een renaissance rond 2060. Of misschien later. Wanneer er voldoende afstand is opgebouwd. Wanneer de naam weer fris aanvoelt, ontdaan van het politieke puin.
Tot dan?
Vance is een relikwie. In de coulissen wachten tot de volgende generatie het herontdekt als een gril, niet als een statement. Wie zal de eerste ouder zijn die er weer een duimpje omhoog steekt? Waarschijnlijk iemand die nog nooit heeft gestemd. Of nooit naar het nieuws gekeken.
Of misschien blijft het dood. Begraven onder een berg Neithans en Akaris.
De naam is nu verdwenen. Dat is alles.
