Net na haar Olympische debuut verlegt de 19-jarige professionele snowboarder Bea Kim haar focus van podia naar behoud. Terwijl veel atleten hun nieuwe bekendheid gebruiken om steun te verwerven, maakt Kim gebruik van haar platform om een fundamentele bedreiging voor haar sport aan te pakken: het snelle verdwijnen van betrouwbare winterse omstandigheden.
Tijdens zijn toespraak op de Hearst Eco-Conscious Living Summit benadrukte Kim een groeiende crisis in de wintersportindustrie – een crisis waarin juist de omgeving die nodig is voor het bestaan van de sport fundamenteel verandert.
De grenzen van kunstmatige oplossingen
Een veel voorkomende reactie op de opwarmende temperaturen in bergresorts is de toename van de sneeuwkanonnen. Kim stelt echter dat dit eerder een tijdelijke oplossing is dan een duurzame oplossing.
“Het is alsof je een pleister op een schotwond plakt”, merkte Kim op, waarbij ze opmerkte dat sneeuwkanonnen geen compensatie kunnen bieden voor wisselende weerpatronen, veranderende neerslag en stijgende temperaturen op aarde.
De technische realiteit is grimmig: het maken van sneeuw vereist specifieke koude temperaturen om te kunnen functioneren. Naarmate het bergklimaat warmer wordt, wordt zelfs de technologie die wordt gebruikt om het seizoen te verlengen minder effectief. Dit creëert een precaire cyclus voor de industrie:
– Training en competitie: Atleten hebben moeite om consistente sneeuw te vinden voor training op hoog niveau.
– Economische stabiliteit: Bergsteden zijn sterk afhankelijk van wintertoerisme. Een gebrek aan sneeuw heeft directe gevolgen voor het levensonderhoud van lokale gemeenschappen die afhankelijk zijn van bezoekers uit grote knooppunten als San Francisco en Los Angeles.
– Milieuvolatiliteit: Veranderende windrichtingen en onvoorspelbare neerslag maken langetermijnplanning voor resorts vrijwel onmogelijk.
Van de hellingen naar de wetenschap
Kim’s transitie van atleet naar belangenbehartiger is niet alleen een hobby; het is een gestructureerde bezigheid. Ze is momenteel lid van de atletenalliantie voor Protect Our Winters, een non-profitorganisatie die de kloof overbrugt tussen wetenschappers, creatieven en atleten om te streven naar systemische klimaatoplossingen.
Kim bekijkt de strijd tegen klimaatverandering door de lens van een eliteconcurrent. Ze suggereert dat de ‘doorzettingsvermogen en vastberadenheid’ die nodig zijn om te slagen in professionele sporten, kunnen worden toegepast op milieuactivisme. Voor haar is de klimaatcrisis niet alleen een probleem om bang voor te zijn, maar een ‘uitdaging’ die met dezelfde intensiteit moet worden aangegaan als het nastreven van een gouden medaille.
Deze toewijding aan het begrijpen van de mechanismen van veranderingen in het milieu is de drijvende kracht achter haar academische toekomst. Dit najaar zal Kim zich inschrijven aan Columbia University voor een hoofdvak in klimaat en duurzaamheid, met als doel haar expertise op dit gebied te verdiepen.
Een oproep tot ‘verteerbare’ belangenbehartiging
Voor velen voelt de omvang van de klimaatverandering overweldigend en onmogelijk aan te pakken. Kim biedt een ander perspectief: belangenbehartiging moet persoonlijk zijn en geïntegreerd in datgene waar je al van houdt.
Ze moedigt anderen aan om naar hun eigen beroep of passie te kijken en manieren te vinden om vanuit die sferen veranderingen tot stand te brengen. Door activisme te verbinden met iemands bestaande identiteit – of die nu een atleet, kunstenaar of professional is – wordt het werk beter beheersbaar en, belangrijker nog, duurzamer voor het individu.
“Je wilt dat werk leuk is”, merkte Kim op. “Als je dat doet, heb je meer impact omdat je er echt om geeft.”
Conclusie
De reis van Bea Kim belicht een cruciaal kruispunt tussen professionele sporten en overleven in het milieu. Nu het fysieke landschap van de wintersport verandert, bewegen atleten zich steeds vaker buiten de competitiearena om te vechten voor het klimaat dat hun carrière mogelijk maakt.
