Twintig minuten van mijn appartement in Austin.
Twintig minuten naar een andere planeet.
Dat is hoe het voelde om het SHE Media Co-Lab @ SXSW binnen te lopen.
Ik woon aan de Universiteit van Texas. Mijn wereld bestaat voornamelijk uit bibliotheken, laboratoriumjassen en cafeïne.
Maar deze kamer?
Het was puur business-casual chic. Deskundigen debatteren over de toekomst van het welzijn van vrouwen terwijl ze eruitzien alsof ze net uit een redactionele shoot zijn gestapt.
Als student bio, antropologie en digitale media kon ik geen nee zeggen. Het veld beloofde een diepe duik in de gezondheid.
Niet het droge leerboekengedoe.
De echte nitty-gritty. Sociale, biologische en medialagen zijn allemaal met elkaar verweven.
Ik heb gesolliciteerd.
Ik stapte in.
Binnenlopen met andere studenten voelde surrealistisch.
SheKnows-hoofdredacteur Kat Steinberg heeft ons ontmoet.
De panelleden arriveerden. Moderators volgden.
Even dacht ik dat ik de set van Late Night was binnengelopen.
Maar de energie was anders.
Scherper.
Meer samenwerking.
Meestal zijn moderators gewoon verkeersagenten. De trein op het spoor houden.
Deze vrouwen kenden de stof. Ze maakten ruzie. Ze voegden punten toe.
Het was geen vraag-en-antwoordsessie. Het was een dialoog.
We hebben geprobeerd het evenement ‘sticky’ te maken. We wilden dat de luidsprekers in je hoofd blijven hangen zonder dat je opbrandt. – Kat Steinberg
Steinbergs opmerking over ‘plakkerigheid’ kwam goed van pas.
Ik haat lezingen. Ik zone uit.
Maar dit formaat hield me verslaafd.
Geen pluis. Gewoon informatie die is ontworpen om in uw hersenen te blijven hangen.
Het Co-Lab in actie
De naam is een knipoog. ‘Co-Lab’ in plaats van ‘Collab’.
Het past. Deels samenwerking, deels wetenschappelijk experiment.
Sprekers kwamen overal vandaan.
Een vrouw vertelde ons over haar strijd tegen kanker.
Haar verhaal was moedig. Zwaar.
Maar ook verrassend luchtig. Ze weigerde de ziekte de kamer volledig te laten verduisteren.
Een arts legde endometriose uit. Niet met jargon, maar met duidelijkheid.
Een panel van leiders op het gebied van de gezondheidszorg sprak over branding.
Hoe kan een medisch merk herkenbaar zijn? Hoe kun je een bedrijf humaniseren dat jouw overleving verkoopt?
Het ijs breken met technologie
De pauzes waren voor mij het hoogtepunt.
Tafels vol nieuwe producten.
Mijn familie heeft een lange geschiedenis van menopauzeklachten. Het is een onderwerp waar we niet echt over praten. Niet openlijk.
Het was dus een opluchting om te zien dat technologie ontworpen was om te helpen.
Dan was er de VR-headset.
Ik heb het aangetrokken.
Een interactieve film speelde zich af in mijn hoofd.
Het simuleerde een vrouw die symptomen van de menopauze ervaart.
Het was intiem. Ongemakkelijk op de beste manier.
Het heeft iets veranderd in mijn perspectief.
Als ik die leeftijd bereik, zal het niet meer de donkere, stille strijd zijn waarmee mijn oudere familieleden te maken kregen.
Het werk dat nu wordt gedaan, verandert dat.
Waarom begint het ons eindelijk iets te schelen?
Ik studeer biologie. Ik hou van feiten. Ik hou van mechanismen.
Maar het zien van de kruising tussen media en biologie leidde tot iets anders.
Misschien wil ik niet alleen de cel bestuderen. Misschien wil ik helpen de oplossing te ontwerpen.
De toekomst van de gezondheid van vrouwen gaat niet langzaam.
Het versnelt.
Het voelt alsof de kloof kleiner wordt.
De steun groeit. Het bewustzijn verspreidt zich.
Toekomstige generaties zullen middelmatigheid niet accepteren als het om hun eigen lichaam gaat.
Ze zullen meer eisen.
Ik ben opgewonden om daar te zijn.
Het zien gebeuren.
